Tijdens de coronaperiode veranderde onze wereld ingrijpend. We zaten massaal thuis, afgesloten van het leven zoals we dat kenden. En ja, we mochten nog wel naar de supermarkt, maar wat een stress! Mensen die krampachtig afstand hielden, anderen die zonder pardon tegen je aanbotsten – voor mij was het een nachtmerrie. Dus besloot ik de supermarkt zoveel mogelijk te vermijden.
Maar ja, eten moesten we toch. Zo kwamen mijn vriendin en ik op het idee om Hello Fresh te proberen. Nee, dit is geen reclame voor hen – dit is gewoon wat we deden. Wat ons al snel opviel, was dat de vegetarische gerechten er verrassend lekker uitzagen. Zo lekker, dat we steeds vaker voor die vega-opties kozen.
En weet je wat? We deden dat zonder er echt bewust mee bezig te zijn. We waren niet die mensen die meteen radicaal alles omgooiden vanwege dierenleed, hoewel dat ergens op de achtergrond natuurlijk wel meewoog. Nee, onze reis naar minder vlees begon puur met het proberen van nieuwe gerechten. Pas later, toen we steeds vaker vegetarisch aten, begon het besef in te dalen: we deden iets goeds, niet alleen voor onszelf, maar ook voor de wereld om ons heen.
Gaandeweg ging ik me verdiepen in de verhalen achter vegetarisme. En hoe meer ik las, hoe meer ik me realiseerde dat wat twaalfjarige meisjes intuïtief begrijpen – dat we vreselijk omgaan met dieren – eigenlijk wel heel logisch is. En eerlijk? Dat voelde niet goed.
Op een dag stonden mijn vriendin en ik in de supermarkt. We keken elkaar aan en zeiden: waarom zouden we niet helemaal stoppen met vlees eten? Waarom zou vlees in elk ontbijt, elke lunch en elk avondeten moeten zitten? We wisten inmiddels genoeg heerlijke vega-recepten om zonder vlees te kunnen leven, dus waarom niet? En nee, we gingen niet ineens leven op vleesvervangers; die eten we alleen af en toe, als we echt zin hebben in een burger.
Nu, vijf jaar later, kan ik je zeggen: we missen het vlees echt niet meer. Onze smaak is veranderd, onze gezondheid is verbeterd (zelfs onze spijsvertering, ja, dat merk je echt!). Eten smaakt frisser, puurder, en ik heb niet meer dat opgeblazen, misselijke gevoel na een maaltijd. En een onverwacht voordeel? Je komt minder snel aan, wat betekent dat je vaker “ja” kunt zeggen tegen een lekker stuk taart. Win-win, toch?
Natuurlijk, soms eten we nog wel eens vlees. Op vakantie, als het aanbod beperkt is, of in een restaurant met weinig vega-opties. En ja, sushi blijft een zwakte. Maar hé, wat is beter: 365 dagen per jaar vlees eten, of het beperken tot hooguit 10 dagen per jaar?
In het begin maakten we ons nog zorgen over vitamine B12, maar dat bleek vooral tussen onze oren te zitten. Als vegetariër krijg je echt genoeg binnen, en als veganist? Dan neem je gewoon een supplement.
Wat ik vooral wil benadrukken is dat je niet meteen perfect hoeft te zijn. Mensen die je veroordelen omdat je een keer een uitzondering maakt? Lach erom. Jij doet tenminste iets, en dat is al meer dan veel anderen.
We zijn nu zelfs aan het experimenteren met vegan-opties. Bakken in vegan-boter of echte boter? Het verschil zit vooral tussen je oren. Vegan-kaas is nog niet mijn favoriet, en plantaardige kwark is soms lekker, soms niet. Het blijft een ontdekkingsreis, maar dat maakt het ook juist leuk. Zie het als een avontuur, niet als een verplichting. Probeer nieuwe dingen, maak fouten, en geniet vooral van de reis.
We staan op een keerpunt in de manier waarop we onze keuzes maken, vooral als het gaat om ons eten. Wat begon als een eenvoudige stap om de supermarkt te vermijden tijdens de coronapandemie, leidde tot een levensveranderende ontdekking. We begonnen vegetarische gerechten te proberen, aanvankelijk zonder al te veel nadenken, maar al snel werd ons bewustzijn getriggerd door de realiteit van dierenleed en de impact van onze keuzes op de wereld om ons heen.
En hier komt de kern: we weten vaak al wat moreel juist is. Zoals Rutger Bregman in zijn boek “Morele Ambitie” uitlegt, begrijpen zelfs kinderen intuïtief dat het verkeerd is om dieren te mishandelen. Maar de waarheid is dat weten alleen niet genoeg is. We moeten ook handelen. Erover praten helpt niet – je moet het doen. De drempel om in actie te komen, lijkt soms hoog, maar dat is slechts een illusie. Elke kleine stap telt, en voordat je het weet, ben je al een heel eind op weg.
Dus, wat ik je wil meegeven: je hoeft niet van de ene op de andere dag volledig vegetarisch of veganistisch te worden. Begin klein. Kies een paar dagen per week voor een plantaardige maaltijd. Experimenteer, ontdek nieuwe smaken, en wees niet te streng voor jezelf. Elke maaltijd zonder vlees is een stap in de goede richting – voor je gezondheid, voor de dieren, en voor de planeet.
En als je een keer vlees eet, laat je dan niet ontmoedigen. Wat is belangrijker: 365 dagen vlees eten, of 10 dagen per jaar een uitzondering maken? Het gaat om de lange termijn en om de impact die je keuzes hebben op de wereld. Dus waar wacht je op? Begin vandaag nog met die kleine stap, en wie weet inspireer je anderen om hetzelfde te doen. Samen kunnen we een verschil maken.
Veggie Verhalen 